Je kunt veel zeggen, maar het is een sfeervol tafereel geworden. Dat komt omdat we pas na de boeken, kunstgeschiedenis, sportclub, moestuin, boodschappen en het avondeten tijd hadden om de trekking te laten plaatsvinden. Daar staat tegenover dat vriend D. inmiddels vrij was van school en aanbood als onafhankelijke toezichthouder op te treden. De AFM in eigen persoon, zeg maar.

Ik hoop dat u alle karakters in het schemerdonker kunt ontwaren, maar ik presenteer, van links naar rechts: vriend D. met Victoria, Cato en Philip.

Winnaar, van harte gefeliciteerd! En iedereen die weer meegedaan heeft, via mail of reacties, bedankt voor jullie enthousiasme!

Het ene prijzencircus is nog niet afgelopen of het volgende staat alweer klaar. Ik kon ook niet weten dat prinses Laurentien ineens alarm zou slaan, hier in De Telegraaf.

Uit het artikel zou je de indruk kunnen krijgen dat de prinses de afgelopen tien jaar onder een steen in de tuin van Soestdijk heeft gezeten (‘Prinses Laurentien ondervond dat jongeren elkaar minder op straat ontmoeten en meer op internet’), maar iedere campagne om mensen aan de taal te krijgen, geeft de burger moed. En sinds ze de Roemeense boerinnenlook heeft weggeëpileerd zet prinses Laurentien zich bewonderenswaardig fanatiek in voor de goede zaak.

Tien procent van de Nederlandse bevolking is laaggeletterd. Anderhalf miljoen mensen. Nee, dat zijn niet allemaal migranten. Tweederde is gewoon autochtoon. Je kunt geen bijsluiter lezen, geen brief van de gemeente, geen vertrektijden van de trein, geen bordje ‘Radiologie’ in het ziekenhuis – laat staan ‘Cardiothoracale Chirurgie’, je kunt je kinderen niet voorlezen. En volgens Laurentien wordt het er niet beter op.

Dan kan ik wel een zestiende-eeuws Engelstalig cadeautje geven, maar daar schieten we niks mee op in de Week van de Alfabetisering. Ik dacht eerst nog: wat in het vat zit, verzuurt niet. Maar toen dacht ik, nee, laat ik het ijzer smeden als het heet is. Dus nog een weggevertje, in stijl met de blognaam: Puzzelen met spreekwoorden. Het is maar een kleinigheidje, maar we moeten ergens beginnen.

Iedereen kan weer meedoen: schoolgaand of op een zeilboot, kind, gepensioneerd, in een expatreservaat of Diemen-Zuid. Ik schat dat het leuk is vanaf een jaar of 8, maar eerder kan ook, als je het samen doet of jij het schrijfgedeelte voor je rekening neemt. Cato (5) vond er nog niet veel aan, Philip en Jet vonden hem zo leuk dat ze er tijdens hun vakantie op eigen initiatief mee bezig geweest zijn. Mijn moeder was er ook niet uit weg te slaan.

Je kunt hieronder je naam invullen of een mail sturen via ‘wie, wat & contact’ bovenaan de pagina. Maandag 10 september trekken we een winnaar.

—-

Ik sta nog in de vakantiemodus, met veel strandbezoek en logés, maar om de klad er niet helemaal in te laten komen, alvast een verslagje van de afgelopen weken. Het waren heerlijke weken.

We hebben in een rietgedekt boerderijtje gezeten in de buurt van Assen en in een oud-klooster in de buurt van Den Bosch. We zijn er en famille veel op uit getrokken, hebben ponygereden in Groningen (sommigen van ons dan), graan gemalen op steentijdse wijze,

 barnsteen bewerkt als in de prehistorie,

  de zwaarte van het ridderschap gevoeld,

en veel gezwommen, voorgelezen (ook een nieuwe boskabouter: Paulus en het draakje; zo enig weer!), met vriendjes gespeeld, spelletjes gedaan en gepraat.

De kinderen zitten nogal in een taalflow deze zomer. Jet leest, maakt woordjes met magneetletters uit haar hoofd of uit boekjes, en het favoriete spel van de kinderen is een variant op de 20 Questions die ik al eerder als link gaf. Ze hebben het zelf verzonnen en spelen het met vriend D. en onze logés, thuis, in de auto en op het strand. Tussen twee hoge golven door liggen ze op hun buiken in het zand en stellen elkaar vragen. Een van hen is de ‘kandidaat’ en de anderen nemen een persoon (of in het geval van Jet: een paard) in gedachten, waarbij de kandidaat door middel van gesloten vragen probeert te raden wie zij zijn.

Verder had Philip van oma, met wie we in het boerderijtje zaten, een boek gekregen: Suske en Wiske, spelen met spreekwoorden, waar we op ons vakantieadres te pas en te onpas uit overhoord werden. ‘Mama’, klonk er dan vanachter het boek op de bank: ‘Iemand het vuur na aan de schenen leggen’. Afhankelijk van het antwoord kregen we een prijzend: ‘Bíjna goed’ of een meedogenloos: ‘Hm’ – zorgvuldig gevolgd door de exacte omschrijving van spreekwoord of gezegde. Soms werd eenzelfde spreekwoord later opnieuw gevraagd; opdat wij niet vergaten.

Maar nu zijn we dus weer thuis en liggen er vijf kinderen te slapen op luchtbed en stapelbed. Morgen wordt het weer mooi weer, 23 graden, een windje en hier en daar een wolk. Perfect strandweer.