Foto: Thijsses weblog

Terwijl alles doorgaat, Cato soms veel pijn heeft en dan weer op haar loopgips ronddraaft, Philip en Jet een beetje meer meehelpen met het huishouden en het onderhouden van hun zusje; terwijl de meivakantie in volle glorie van kracht is met in- en uitwandelende bezoekers, feestjes gevierd worden en verliezen genomen en we tussen de bedrijven door leuke voorstellingen bezoeken (De vier jaargetijden voor jonge oren is een aanrader); terwijl de laatste delen van Het kleine huis (ommenabij de prairie) gesavoureerd worden en ik af en toe heel hard ga hollen om alle hormonen op hun plaats te houden, terwijl het leven geen uitstel duldt en stante pede geleefd wil worden, heb ik nu eindelijk de foto’s van Philips werkstuk online gezet.

Onderwerp: Erik of het klein insectenboek van Godfried Bomans. Het concept van een lapbook heb ik hier uitgelegd; het is een opgedirkt soort werkstuk.

Met Erik is Philip zowel aan de slag gegaan met het verhaal als met het onderwerp insecten in het algemeen.

Wanneer je de voorkant openklapt, zie je dit.

En als je daarna de rechterflap opent, ziet het er zo uit:

Anders dan Jet met haar balletboek, heeft Philip wat meer opstelletjes geschreven. Over bijen (gele honingraatje middenonder), spinnen (witte uitvouwblad rechtsonder) en over Bomans in het groene harmonicaboekje rechtsboven.

Naast Bomans een opsomming van insectenkenmerken.

En ten zuidoosten daarvan een ‘recordbloem’: de zwaarste, kleinste, langste, snelste insect – dat werk.

Tijdens het lezen van Erik had Philip alle verschillende insecten genoteerd die in het boek voorkomen. Met een splitpen heeft hij de insectenwaaier in het midden van het werkstuk gemonteerd.

Hoewel hij een aantal dingen op internet heeft opgezocht, heeft Philip verreweg het meeste gehad aan het boek Bzzz. Jet en ik kregen er een klein punthoofdje van, want we werden te pas en te onpas overhoord of gewezen op interessante feiten (‘Moet je horen’). Maar eerlijk is eerlijk, Bzzz is wel een mooitje. Op de verzorgde DK-manier uitgegeven, en dan met inhoud. Geen verzameling trivialiteiten, maar een samenhangend geheel – van de basis tot de nieuwtjes en verder zo’n beetje alles wat je over insecten wilt weten.

In het midden van het boek zat een uitknipvel om Top Trumps te maken – een spel dat de kinderen vaak spelen. We hadden al ‘Star Wars’ en ‘Wereldwonderen’ en nu heeft Philip de insectenvariant gekopieerd, uitgeknipt en in zijn lapbook bijgeplakt.

Het decoratieve gedeelte bestaat voornamelijk uit poëzie; overgeschreven of -getypte verzen uit Dichter bij de dieren, de verzamelbundel met illustraties van Eric Carle, die jarenlang als slaapmutsje voor Philip en Jet gediend heeft. Het geheel is gelardeerd met hier en daar een gevouwen krekeltje of vlinder.

Op de achterkant en rechterflap heeft Philip citaten uit Erik of het klein insectenboek geplakt die hij mooi vond. Sommige heeft hij overgetikt, andere ingescand. De opmaak is aangepast aan zijn smaak: het stukje dat hij het leukst of opmerkelijkst vond, heeft hij in een groter lettertype gezet.

———–

Handig:

  • De pop-upvlinder komt hiervandaan, waar nog 28 makkelijke pop-ups staan (van Aslan uit Narnia tot sneeuwvlokken).
  • Het Bomans-harmonicaboekje en de andere vormen komen van deze site.
  • We hebben ook weer Micro Safari: Journey to the Bugs gekeken, waarin een onderzoeker zich tot insectenformaat laat verkleinen en de wereld in zijn achtertuin verkent. Hier wat informatie en een trailer.
  • Een andere mooie film is Microcosmos – een dag uit het leven van insecten: een trailer.
  • Verwante post: ‘Net als Erik’ over ons bezoek aan het Museon.

Boek op schoot

10 februari 2010

De afgelopen weken zijn de kinderen bezig geweest met een zogeheten lapbook. Al jaren een hit onder Amerikaanse thuisonderwijzers, maar voor ons de eerste keer.

Een lapbook is een soort werkstuk, een opgeleukt essay. De term is ontleend aan het formaat: het flapjesboek heeft de grootte van een A4’tje en past zo’n beetje op een kinderschoot; lap is de Engelse vertaling van ‘schoot’.

Het sprak me nooit aan. Veel gedoe voor weinig opbrengst, leek me. Ik dacht dat het alleen leuk zou zijn voor heel jonge kinderen en ouders die van knutselen houden. Maar toen zag Jet het werkstuk van deze thuisonderwijzers en toen wilde ze ook.

Ze borrelde meteen van ideeën. Dit moest erin en dat. Stickers, plaatjes, tekeningen en verhalen. Eigenlijk stof voor vier lepboeken, als ze er zo bij nadacht. We begonnen met een, over klassiek ballet.

Mijn voorwaarde was dat ze het merendeel zelf deed. Ik vind het helemaal niet erg om me in te leven in de interesses van mijn kinderen, maar het moest niet mijn boek worden. Zo stond het een poos geleden al in het FD: ‘koester de creativiteit van je kind, neem hem niet over’. Vrij vertaald.

En eerlijk is eerlijk, het was een groot succes. Ik heb mijn mening herzien: het is geen bezigheidstherapie, maar een mooi, interdisciplinair project, met dingen die ik belangrijk vind ik het onderwijs. Schrijven, lezen, nadenken, veel onderzoek doen, keuzes maken. Dan maakt het eigenlijk niet uit welk onderwerp je neemt; als je het van alle kanten belicht, doe je veel waardevolle vaardigheden op.

Jettes vriendin werd aangestoken door het enthousiasme. Zij gaat wel naar school, maar heeft hier een lapbook gemaakt als voorbereiding op haar spreekbeurt. Philip maakte er ook een, die zullen we later openbaar maken. Maar nu het boek van Jet.

Je kunt een kartonnen dossiermap nemen (te koop bij kantoorboekhandel), A4’tjes van knutselkarton aan elkaar plakken of één groot stuk gekleurd karton vouwen.

Als je de voorkant openklapt, zie je dit:

En als je de middelste flap omhoogklapt, krijg je dit:

En dan zijn er dus allemaal flapjes en luikjes en envelopjes die de informatie verstoppen. Linksonder een boekje met de balletposities. Linksboven een luikje met dvd-suggesties, rechtsboven een uitvouwblad met boekentips.

Onder de rechterflap met de bloemetjes een stukje over Tsjaikovski:

Een huisgemaakt puzzeltje van een ballerina (kleurplaat op kartonpapier, voor het stevige):

De beroemdste balletverhalen bewaard in een envelopje:

En achter de luiken van het blauwe huisje een getypt opstel.Voor het huisje heeft Jet de vorm shutterfold gebruikt, waarvan hier een pdfje staat. Hier vind je nog veel meer vormen voor luikjes, mini-boekjes en envelopjes.

Jet is er ont-zet-tend trots op. Ze heeft alles zelf bedacht, is er dagenlang mee bezig geweest (‘Ik ga weer even leppen’) en ik heb alleen hand- en spandiensten verricht. Het volgende project staat op stapel. Als het af is, bent u de eerste die het hoort.