Schoenmaatjes

14 november 2012

U doet toch ook weer mee?

Ja, ik weet het, goede doelen genoeg.
Ja, begin nou eerst maar eens op je eigen vierkante meter.
Ja, het is hier ook crisis.

Laten we wel wezen, in Moldavië is zo’n crisis toch weer anders. Als ik deze moeder zie, denk ik: daar had ik ook kunnen staan met Victoriaatje.

Eigenlijk is die schoenendozenactie gewoon een zelfzuchtig goed doel natuurlijk. Wat is er nou leuker dan een verrassingspakket voor iemand samenstellen? Het zegt mijn kinderen meer dan wanneer ze hun spaargeld met een muisklik overmaken in het luchtledige. Mij ook.

En het is zó simpel.

Stap 1: je haalt een doos bij een schoenenwinkel.

Stap 2: je kind versiert hem met pakpapier, stickers, origami, borduurwerk, handgeschept papier, glas-in-lood. Al naar gelang de creatieve inborst.

Stap 3: je koopt wat basisdingen. Een tandenborstel, een tube tandpasta, een stuk zeep (doe je langer mee dan met een fles doucheschuim), een schrift, een pen. Of je doet eens gek en je neemt twee pennen.

Stap 4 – facultatief: je haalt wat meer leuke dingen. Er zijn winkels (we hebben een A, we hebben een C, we hebben een T… Action!) waar dat weinig kost. Voor 89 cent een wereldbol met puntenslijper. Voor 60 cent een stel gummetjes in de vorm van een dobbelsteen. Voor 69 cent een schaartje. Voor 40 cent een glimmende beker. Dat werk.

Stap 5: je zoekt mooie dingen in je eigen huis. Het pakje vouwblaadjes dat nooit opengemaakt is, een van die zeven toilettassen, een tennisbal.

En dan mag je zoiets leuks doen! Die prachtige doos tot de nok toe vullen.

Terwijl je door je huis gaat, kom je vast nog veel meer tegen. Een vel stickers, een ongebruikt kleurboek. Je mest de speelgoedbak uit en doet de helft van de kraaltjes in een zipper zakje. Er kunnen best twaalf goede kleurpotloden gemist worden.

Je hebt een paar slechte nachten achter je kiezen en vindt vier kinderen toch eigenlijk tegenvallen.

Nee hoor, grapje. Ze wilde zelf.

Vervolgens lever je hem in. Met de gedownloade streepjescode wordt de doos gescand en krijg je bericht wanneer jouw doos in welk land is uitgedeeld. En dan denk je het gezicht van Irina erbij.

Cadeauzen

8 december 2009

Als tegenwicht voor de inhaligheid rondom 5 december doen we weer mee met de actie Schoenmaatjes – voorheen Operatie Schoenendoos. Een balansdag voor het hart, zeg maar.

Ik vind dit altijd een mooi project, omdat het ook bij de kinderen tot de verbeelding spreekt. Philip heeft weleens een deel van zijn weggeefgeld aan kinderen in Darfur gegeven, maar ook al bedacht hij wat er met het geld gedaan kon worden, het was voornamelijk gegoochel met rekeningnummers voor hem.

Deze schoenendozen zijn echt. Je kunt je voorstellen hoe jij het zou vinden om zo’n cadeausje te krijgen, wat je fijn zou vinden om te krijgen als je ergens ver weg woonde, misschien wel zonder je vader en moeder. Je verplaatst je in iemand die heel anders is en leeft dan jij, maar die eigenlijk ook zo hetzelfde is. Ook een meisje van zeven, ook een jongen van tien.

Je houdt er rekening mee dat het in verschillende landen terecht kan komen. In Albanië, waar het ’s winters koud is of in Malawi, waar ze geen warme wanten nodig hebben. En omdat je weet dat precies dít cadeautje bij een kind aankomt, kun je het extra mooi inpakken.

Vriendin H. hielp mee de buitenkant te bekleden, zodat Cato de aanvullende versiering voor haar rekening kon nemen. Een taak die ze heel serieus nam: ‘Waar zijn mijn Jip en Jannetestittertjes?’ Zij had ze zelf in haar schoen gekregen en kon ze nu weer uitdelen.

Jet en Philip hielden vooral rekening met de gevoelens van de ontvangers. ‘Ik heb er geen verleidende stickers opgeplakt, mam’, zei Jet. ‘Dus niks met mensen die taart eten of water drinken, daar word je verdrietig van als je geen eten hebt.’

Philip, gewoonlijk tuk op spellen met alle denkbare soorten geweren, zorgde er nu voor dat er absoluut geen plaatjes met geweld op zijn doos kwamen. Dat luisterde heel nauw, ook ruimteschepen die wellicht (onzichtbare) wapens bij zich zouden kunnen dragen, kwamen niet door de ballotage. Een T-Rex mocht weer wel.

En dan het leukste: het vullen van de doos. Stichting Edukans, die de campagne organiseert, geeft aan wat de basisinhoud van iedere doos moet zijn: een tandenborstel, tandpasta, zeep, een knuffel, schriften en potloden. Verder kun je de inhoud naar believen aanvullen. Een boekje zonder woorden, een tekenblok, kleurpotloden (doe je langer mee dan met viltstiften), armbandjes, auto’s, haarspeldjes, een blokfluit, bal, pop, zonnebril, knutselschaar, muziekdoosje, abc-puzzel.

Op het deksel zet je voor welke leeftijd je je pakje gemaakt hebt. Je kunt kiezen uit drie categorieën: 2 tot 4 jaar, 5 tot 9 jaar en 10 tot 14 jaar. Er zit een streepjescode bij de folder (of je kunt er een downloaden op de website) waarmee je kunt volgen naar welk land jouw schoenendoos verstuurd is.

Philip, Jet en Cato maakten ieder twee cadeauzen, voor zowel een jongen als een meisje in iedere leeftijds-categorie. Ze hebben er dagenlang van genoten: het versieren, inkopen doen, mooie dingen uit hun eigen speelgoed uitzoeken, de doos nog ietsje mooier maken. Van cadeautjes geven word je gelukkig.

Dit is de link om als particulier mee te doen en hier kun je zien welke inleverpunten er in de buurt zijn. Je kunt nog tien dagen meedoen met de actie.