• Arthur Japin, De grote wereld. Sinds de boekenweek van 2006 in mijn bezit en nu ik het in de bibliotheek zag staan, werd ik eraan herinnerd. Ik houd wel erg van Japin. De zwarte met het witte hart vond ik overweldigend mooi toen ik het in ’98 las en Een schitterend gebrek heb ik me genoeglijk laten voorlezen door de schrijver zelf, als luisterboek tijdens de strijk.
  • C.S. Lewis, The Great Divorce. Stond tussen tien andere Lewissen op mijn boekenplank, maar had ik nog niet gelezen. Volgens een vriend was dit Lewis’ beste boek. En het was inderdaad mooi en Lewisiaans bijzonder, maar zelf vind ik Verrast door vreugde zijn beste boek. Ik houd van de wijze waarop hij je met zijn manier van schrijven meeneemt in zijn denkpatroon, waardoor je voortdurend wordt uitgedaagd om na te denken of je het met hem eens bent – wat vrijwel altijd zo is.
  • Tim Krabbé, Drie slechte schaatsers. Kort verhaal in boekvorm, stond uitgestald bij de bibliotheek en wekte mijn nieuwsgierigheid. Nadat ik in de bibliotheek de eerste bladzijde had gelezen, heb ik het meegenomen. Lekkere weglezer.
  • Henri Nouwen, Eindelijk thuis. Lag eindelijk op mijn nachtkastje. Juichende verhalen over gehoord, maar was ondergesneeuwd tussen andere boeken. Ik verwachtte er veel van, maar ik denk dat ik het later nog eens moet herlezen. Ik vond het mooi en goed, maar werd er niet door gegrepen.
  • Simone van der Vlugt, Jehanne. Kinderboek (grote kinderen) over Jeanne d’Arc. Dit was de eerste keer dat ik iets van Van der Vlugt las. Wilde deze lezen om te zien of het later iets voor de kinderen zou zijn – en dat is het zeker. Mooi boek, mooi verhaal, mooi geschreven. Alleen de brandstapel aan het einde is voor jonge kinderen te plastisch, ik wacht er nog even mee.
  • Alfie Kohn, Unconditional Parenting. Waar Thomas Gordon de praktijk geeft, geeft Kohn hier de theorie. Soms wat kort door de bocht, maar wel goed om je weer eens te laten nadenken over je manier van praten met kinderen (en grote mensen).
  • Jan Wolkers, Het vroege werk. Bundel van de meester. Genieten, hoor.
  • Carol Dweck, Mindset. Haar idee van de fixed  versus growth mindset was een openbaring voor me, maar ik vind het een draak van een boek. Na het eerste hoofdstuk begrijp je haar standpunt (en nogmaals, ik vind het echt een goede theorie), maar vervolgens stapelt voorbeeld na voorbeeld zich op. Voorbeelden uit het zakenleven, voorbeelden uit de sport, voorbeelden uit de geschiedenis; ik begon het beledigend voor het denkvermogen van de lezer te vinden. Wat mij betreft kun je volstaan door deze twee artikelen te lezen: ‘How not to talk to your kids’ uit New York Magazine en een stuk uit Scientific American met de verschrikkelijke titel ‘The secret to raising smart kids’.
  • Kader Abdolah, Het huis van de moskee. Ik ben twee keer tevergeefs in Spijkerschrift begonnen en na het eigenaardige optreden bij Van Dis in Zomergasten dacht ik dat Abdolah inderdaad niet het type schrijver was dat mij kan bekoren. Nu we een paar jaar verder zijn heb ik het toch aangedurft met Het huis van de moskee. En niet voor niets: het is een sprookje uit Duizend-en-een-nacht! Contemporain, maar net zo beeldend, geurig en meeslepend.
  • Lawrence Cohen, Playful Parenting. Ook vertaald in het Nederlands als Spelend opvoeden. Aanvankelijk stond ik er nogal sceptisch tegenover omdat het me weer zo’n boek leek wat een opgeblazen theorie maakt van iets wat vanzelf gaat, maar het die scepsis was volledig ongegrond. Een heel waardevol boek.
  • Joris Luyendijk, Een tipje van de sluier. Viel een beetje tegen na Het zijn net mensen, maar het is ook een ander soort boek natuurlijk. Vluchtig gelezen, er stond niet zoveel nieuws in.
  • Joris Luyendijk, Het zijn net mensen. Hè, wat een fijn boek. Fascinerend demasqué van de gevestigde berichtgeving. Ik vond het wel een openbaring, en tegelijkertijd heel aannemelijk dat de communicatie tussen verslaggever, nieuwsorgaan en publiek op die manier werkt. Van de man met de mooiste lach op de Nederlandse televisie.
  • Jan Siebelink, Knielen op een bed violen. Prachtig, zo prachtig en zo verdrietig.
  • Judith Koelemeijer, Het zwijgen van Maria Zachea. Mooie familiekroniek, met veel genoegen gelezen.
  • Heere Heeresma… en greep me duchtig bij de keel, samengesteld door Hans Düting. Bundel interviews met de schrijver, wilde ik vooral lezen omdat ik wist dat hij jaren geleden zijn zoon ook thuisonderwijs heeft gegeven uit onvrede met het Nederlandse schoolsysteem. In een van de interviews in het boek spreekt hij er vrij uitgebreid over. Vermakelijk en mooi om een afwijkende mening te lezen, hoewel ik er soms wel moe van werd dat Heeresma’s mening áltijd afwijkend moet zijn.

Pagina's: 1 2 3 4 5 6 7 8 9

%d bloggers liken dit: