• Wim Blockmans en Herman Pleij (red.), Plaatsen van herinnering. Nederland van prehistorie tot Beeldenstorm. Deze ligt op mijn nachtkastje terwijl ik er andere boeken omheen lees. Iedere keer een los verhaaltje, als ik even geen zin heb in het boek waarin ik bezig ben. Mooie verhalen over oude plaatsen, daar kan een mens geen genoeg van krijgen.
  • René Diekstra, Als leven pijn doet. Deze had ik met opzet niet op de voorpagina gezet om niet al te sneu over te komen. Bij Witteman hieronder nog in een manie, en kijk nu eens, Diekstra voor de depressie. Het leven gaat niet altijd over rozen, zullen we maar zeggen. Ik was erg benieuwd wat Diekstra erover te zeggen had. Ik kende zijn naam alleen van de ‘affaire’ – zijn vermeende plagiaat dat zo breed uitgemeten werd in de pers. Na een korte googletocht kwam ik erachter dat zijn naam allang gezuiverd is, dat degene wiens boek hij zou hebben ‘overgeschreven’ Diekstra persoonlijk van alle blaam verschoond heeft (hier een van de korte artikelen). Wanneer ik dat soort dingen lees, vind ik het altijd tamelijk onuitstaanbaar en vreselijk oneerlijk dat zo’n rectificatie nauwelijks doorgegeven is in de pers. In dit boek -dat overigens overdreven nauwkeurig voorzien is van voetnoten en referenties- gaat Diekstra ook uitgebreid in op zijn persoonlijke strijd in deze periode.Ik heb in mijn leven nauwelijks boeken in dit genre gelezen, maar het is een fijn boek, vind ik. Diekstra schrijft prettig, aansprekend en vlot. Met een substantieel deel (bijna de helft van het boek) over de omgang tussen ouders en kinderen.
  • Sylvia Witteman, Pekineend bij nacht. Ik zag haar liggen bij de Grote Boekenwinkel en omdat ik altijd heel blij word van Wittmans columns, nam ik haar mee. Fijn formaatje pocket voor in bad, in bed, in de tram. Ik lach me een kriek. Kleine Nicolaas voor grote mensen.
  • René Goscinny en Jean Jacques Sempé (ill.), De vakanties van de kleine Nicolaas. Omdat de kinderen alle Nicolazen samen met John lezen, meestal wanneer ik Cato naar bed breng, mis ik alle mooie stukken. Dus lees en herlees en herlees ik simultaan de delen die zij al uit hebben of waar ze nog niet in begonnen zijn. Nicolaas rules.
  • Ernest van der Kwast, Soms zijn dingen mooier als er mensen klappen. Ik wilde een ander soort boek, maar kon mijn draai niet goed vinden; ik ben de laatste tijd een beetje melancholisch. Ik begon in Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt, maar dat is geen aanrader als je melancholisch bent. Dus nu gewoon fictie. In een tijdschrift las ik een bijdrage van Ernest van der Kwast waar ik tranen met tuiten om moest lachen, dus ik heb zomaar een boek van hem genomen. Hij heeft ook gepubliceerd onder de pseudoniemen Yusef el Halal en Sieger Sloot en ik zie dat hij een internetdagboek bijhoudt. Daar zal ik later eens gaan kijken. Het boek zelf vond ik matig, het was me net even te postmodern. Op zich las het prima weg, maar ik had gehoopt op iets wat leek op dat stuk in het tijdschrift. Dat was het niet. Ik ben benieuwd of zijn Yusuf el Halalroman anders is.
  • Elaine Cooper (red), When children love to learn, a practical application of Charlotte Mason’s philosophy for today. Omdat ik toch een stapeltje thuisonderwijsboeken bij Amazon.com ging bestellen en deze goede recensie kreeg van mensen die alle andere boeken over Charlotte Mason al gelezen hadden. Vooral de ‘practical application’ sprak me aan; hoe vullen andere thuisonderwijzers hun dagelijks leven in met CM’s theorie. Nog niet uitgelezen. Er staan heel interessante stukken in, maar ik kan er momenteel niet de aandacht opbrengen die ik eraan wil besteden. Later meer.
  • Frank Peretti, The Visitation. Hee, wat kan ik zeggen? Ik houd van zijn schrijfstijl. Sinds lange tijd weer een boek dat ik echt niet wil neerleggen. Het is geestig (haha) en spannend – ik geniet. Heb nu vier van zijn boeken gelezen en ik zag dat ik er nog een stuk of vier te gaan heb. Een fijn vooruitzicht.
  • Frank Peretti, Tilly. Novelle, geleend van Mir. Ik wist niet waarover het ging en werd verrast toen het plot begon te dagen. Vooral mooi voor christenen en zoekenden. Als je het gaat lezen: vooraf geen samenvatting bekijken.
  • Frank Peretti, Licht door de duisternis. Vijf jaar geleden las ik This present darkness van dezelfde auteur. Ik was erg onder de indruk, het was een ander genre dan ik ooit gelezen had. Nu het vervolg geleend van mijn schoonvader. De Nederlandse vertaling rammelt aan alle kanten en na het eerste deel is het verhaal wat meer voorspelbaar, maar desalniettemin een heerlijk boek. Jammer dat het uit is.
  • Susan Schaeffer Macaulay, For the children’s sake, foundations of education for home and school. Klassiek thuisonderwijsboek dat ik altijd al wilde lezen. Het is een nadeel dat al die thuisonderwijsklassiekers in Nederland niet te leen zijn in de bibliotheek. Na veel twijfelen en schiften dit boek toch maar aangeschaft. Macaulay is alom geprezen als een van de eersten die een heldere uitleg gaf van de methode van Charlotte Mason. Het boek geeft inderdaad een goed beeld, zeker de moeite waard voor mensen die zich willen oriënteren op de Charlotte Masonmethode.
  • Alison Lurie, Don’t tell the grown-ups, subversive children’s literature. Dit boek stond als referentie in Uitgelezen jeugdliteratuur dat ik vorige week uitlas. Gebundelde essays; door Luries bril naar gouwe ouwe kinderboeken kijken. Mooi om te zien wat door de eeuwen heen als gezagsondermijnend werd beschouwd. Onverwacht boeiende weglezer; vooral de hoofdstukken over A.A. Milne (schrijver Winnie de Poeh) en James Barrie (schrijver Peter Pan), met veel achtergrondinformatie en biografische details vond ik verrassend.
  • Susanna de Beer en Guido Kuijper (red), De wereld van Apollo, themaboek voor klassieke, culturele vorming. Wat een ellende, zeg. Een uitgesproken prototype van een boek dat níet onder de noemer living books valt. Het is níet geschreven door één auteur (maar door een groep), het is géén bezield verhaal (maar een opsomming van feiten, nodeloos ingewikkeld geformuleerd) en het laat nauwelijks ruimte voor het vormen van een eigen mening (maar staat bol van suggestieve, overhorende vragen). De ondertitel had een hint moeten zijn natuurlijk, het is gewoon een schoolboek. Maar het idee leek me zo mooi: met de god Apollo als uitgangspunt de Griekse cultuur van verschillende kanten bekijken.  Ik heb alleen het eerste hoofdstuk uitgelezen, verder vluchtig doorgebladerd of er nog verbetering in zat en het boek daarna als een haas teruggebracht naar de bibliotheek.
  • Andries Knevel, Avonduren, dagboek van een bewogen jaar. Via honderd zijpaden (die ik je zal besparen) kwam ik bij dit boek terecht. Een beetje onwillig eerst, want ik hou eigenlijk niet van dagboeken en ik heb eigenlijk niets met Andries Knevel. Maar het boek heeft me in veel opzichten verbaasd. Van mijn eigen aanmatigende, oppervlakkige mening over Knevel bleef geen spaan heel; na lezing van het boek heb ik veel bewondering voor de man. Voor zijn oprechtheid, zijn belezenheid, zijn ijver, zijn buigzaamheid, zijn doorzettingsvermogen, zijn trouw. Tot mijn eigen verbazing zo snel uitgelezen dat ik niet eens tijd had om het op de voorpagina van het weblog te zetten.

Pagina's: 1 2 3 4 5 6 7 8 9

%d bloggers liken dit: