Deze toespraak deed wat stof opwaaien in Amerika. Het is de afscheidsrede van Bob Chanin, voorzitter van de lerarenvakbond.

Voor wie beter Engels leest dan luistert de uitgeschreven versie:

‘Despite what some among us would like to believe it is not because of our creative ideas. It is not because of the merit of our positions. It is not because we care about children and it is not because we have a vision of a great public school for every child. NEA and its affiliates are effective advocates because we have power.’

‘And we have power because there are more than 3.2 million people who are willing to pay us hundreds of millions of dollars in dues each year, because they believe that we are the unions that can most effectively represent them, the unions that can protect their rights and advance their interests as education employees.’

‘This is not to say that the concern of NEA and its affiliates with closing achievement gaps, reducing dropout rates, improving teacher quality and the like are unimportant or inappropriate. To the contrary. These are the goals that guide the work we do. But they need not and must not be achieved at the expense of due process, employee rights and collective bargaining. That simply is too high a price to pay.’

Met andere woorden, zoals iemand als lezerscommentaar gaf: eerst de vakbond, dan de leraren en de kinderen krijgen de restjes.

Maar gelukkig is dat Amerika, hè? Amerika is ver weg.

Verder wil ik natuurlijk helemaal niemand beïnvloeden, maar ik wou even melden dat D66 als enige partij het thuisonderwijs volkomen wil verbieden. Wat zeg ik: wat haar betreft dient de hele vrijheid van onderwijs te verdwijnen.

Het was de eerste partij die mijn roodgekleurde vakje kreeg, toen ik de stemgerechtigde leeftijd had, nadat ik alle partijprogramma’s had opgevraagd. Dat goede onderwijs waar zij ondanks alle big and fluffy words niets van waarmaakten. Nu ik het zelf ter hand genomen heb, wil D66 iedere scholingsvrijheid, thuisonderwijs of bijzonder, ontnemen. A bloody shame.

—–

Spionnenboek

16 december 2010

Julian Assange zit nog in London, maar ik zet zijn werk ondergronds voort. Mijn eigen Wikileaks, zomaar voor u te grabbel: The World Factbook van de Amerikaanse geheime dienst. Ik heb zo mijn mensen om de boel draaiende te houden, buitengewoon betrouwbaar en consciëntieus (ik heb het Nationaal Dictee gisteren gemist, maar wil even laten zien dat ik heel goed kan spellen. Ik schat, zo voor de vuist weg, dat ik maximaal acht fouten gemaakt zou hebben).

Maar serieus: als je actuele informatie over een land wilt hebben (dat laat nogal eens te wensen over op internet) dan is dit een erg handige site. Een week na de installatie van ons nieuwe kabinet was The World Factbook al aangepast.

Rechtsboven kun je via Select a Country or Location met het rolmenuutje een van de 267 wereldentiteiten selecteren. Ik was dit nog niet eerder zo uitgebreid, overzichtelijk en actueel tegengekomen, vandaar: The World Factbook.

De lijst regeringslijst op de site is ook actueel en compleet; van alle landen de regeringsleiders én ministers met volledige naam. Staat hier.

Red de economie (2 en slot)

18 november 2010

Eigenlijk was de vorige post gewoon een lange aanloop en een excuus om dit te kunnen laten zien.  

Aan het woord nu het volmaakte tegenbeeld van Robert Reich: Glenn Beck. Je bent hem vast al eens tegengekomen in de media, de rechts-populistische presentator van Fox News. Hij heeft een groot publiek en een heel eigen theorie over de recessie.

We zien Donald Duck in bange dagen, waarbij ook een nieuw licht geworpen wordt op de lanterfanterende Pluto en Goofy.   

Hier de site van Jonathan McIntosh, die het filmpje gemaakt heeft uit vijftig oude cartoons.

Red de economie (1)

17 november 2010

Gisteren nog appeltaart en nu de toestand in de wereld.
Net zo makkelijk.

Ik leg je twee oplossingen voor om de economische crisis te keren. Vandaag de eerste, morgen de tweede.

Aan het woord is Robert Reich, bekend Amerikaans econoom en voormalig minister van Arbeidszaken onder Clinton. Reich is van mening dat de oorzaak van de recessie niet op Wall Street ligt, maar bij de concentratie van rijkdom bij het topje rijkste Amerikanen. Een te kleine groep mensen heeft een te grote hoeveelheid geld.

Reich is een moderne Robin Hood. Hij pleit voor een herverdeling van rijkdom, onder meer door belastingverhoging voor de rijksten. Hierdoor kan de middenklasse opkrabbelen en uit de recessie komen: omdat meer mensen meer geld te besteden hebben, zal de economie aantrekken.

Hier legt Reich het kort en duidelijk uit – even klikken, want flash insluiten lukt niet op wordpress – als gast bij het satirische programma The Colbert Report van Comedy Central – door The New York Times uitgeroepen tot een van de beste televisieshows.

Morgen: de rechtse variant.

Het is al uitgebreid in het nieuws geweest, maar ik kom er nog even zwaaiend met een krant achteraan rennen.

Het is heel erg.

De prognose is dat eenderde van de bibliotheken gaat verdwijnen – het staat onder meer in Trouw. Nou zit ik hier prima, met twee enorme bibliotheken die nooit zullen sluiten op fietsafstand. Maar je zal maar in de gemeente Berkelland wonen. Dan heb je volgens de Vereniging Openbare Bibliotheken straks geen bibliotheek meer over. En ze hebben daar al zo weinig.

De verwachting is dat in Rotterdam 15 van de 21 vestigingen zullen verdwijnen. In Amsterdam 5 tot 7 van de 28 vestigingen en in Den Haag 6 of 7 van de 19 vestigingen. In de provincie Groningen verwacht men dat er de komende vijf jaar zo’n dertig bibliotheken verdwijnen, ruim eenderde.

Zie je wel dat het erg is? Weet je, een bibliotheek is niet alleen maar Thea Beckman en Jan Terlouw, het is ook de cursus voor je moeder die handigheid wil krijgen in de computer. Het is dat boek dat zo snel verramsjt werd dat je het niet te pakken kon krijgen, maar dat de bibliotheek gelukkig nog wel heeft. Het zijn alle dvd’s en playstationspelletjes die je voor een grijpstuiver drie weken kunt lenen om te kijken of het wat is. Het is de mevrouw die je helpt zoeken naar iets waarvan je op internet door de bomen het bos niet meer zag. Het is je peuter die je gul acht prentenboeken kunt laten uitkiezen, ook dat stomme teletubbieding met geluidjes, omdat je ze volgende week toch weer kunt inleveren. Het is de atmosfeer die uitnodigt om eens iets te pakken waar je misschien niet mee bent opgegroeid.

Ik weet ook niet zo goed wat ik eraan moet doen, behalve een beetje schreeuwen. Ik heb de kinderen al lid gemaakt toen ze drie weken oud waren, dus veel meer dan gezinsuitbreiding en flink wat boetes betalen bij te laat inleveren zit er niet in. Ik heb alleen John nog als troef achter de hand, die is geen lid. Nooit geweest ook, voor zover hij zich kon herinneren. ‘O wacht, ik hèb weleens een boek geleend, geloof ik…’ zei hij nadat hij mijn norse gezicht zag. Je kan niet alles hebben natuurlijk.

Ik las reeds diverse beeldschone lezerscommentaren op online artikelen over de aangekondigde bezuinigingen. Variërend van ‘Ik ken toch niet lezen’ via ‘Eén bibliotheek per provincie is genoeg, ik kom er nooit’ tot ‘Ze moeten gewoon alles online zetten’. Voor deze adepten van de nieuwe media heb ik goed nieuws: er is een prachtige innovatieve gadget op de markt. Echt een hebbedingetje. Wilde ik toch even onder de aandacht brengen.

Prinsjesdag 2010

25 september 2010

Je zou het bijna vergeten; afgelopen dinsdag was het Prinsjesdag. Het was onze eerste keer, maar we hebben alles goedgemaakt wat we de afgelopen jaren op koninklijk gebied veronachtzaamd hebben.

We hadden ons goed voorbereid met boekjes en filmpjes en het lespakket van de Derde Kamer. *)

De Rabobank had op het Lange Voorhout een tribune gereserveerd voor haar 450 allerliefste en meest kapitaalkrachtige klanten. We werden met open armen ontvangen.

Jettes vriendinnetje N. (in prachtige kleren, mét hoed) en haar moeder waren ook mee, dat was extra gezellig. Omdat de Haagse binnenstad om 11.00 uur hermetisch werd afgesloten, moesten we voor die tijd bij de tribune zijn. Maar de Koningin zou pas om 13.00 uur voorbij komen, en om nou twee uur lang met vier kinderen op een houten bank te gaan zitten wuiven naar de militaire garde, dat is ook weer zo wat. Gelukkig was erover nagedacht.

Er was een koninklijke knipkaart waarmee frietjes, koffie en allerlei ander lekkers afgehaald mocht worden. De kinderen konden cakejes besuikeren, geschminkt worden, een kroontje versieren, in de rij staan voor een ballonkunstenaar, in een nog langere rij staan voor een afwasbare tatoeage.

Natuurlijk wilden onze kinderen niets liever dan alle vijftien coupletten van het Wilhelmus nog eens repeteren, maar nadat ze bij ‘Oorlof mijn arme schapen’ waren aangekomen, mochten ze even pauzeren voor een versnapering.

Toen was het eindelijk zover. Vanaf de tribune voor de Amerikaans ambassade hadden we een mooi zicht op de fanfare, de paarden en de hele koninklijke stoet.

Met de majesteit als hoogtepunt.

Philip en Jet zijn nu officieel voorbereid op een politieke carrière. Geef ze nog een paar jaar, dan zitten ze in de Kamer (met elk een eigen hamer). En dan is het een kwestie van invullen: Aadje Mansveld op Defensie, Henkie de Knip van reisburo Tornado op Buitenlandse Zaken, Bert Blok van Bert Bloks groentehal op Economische Zaken en de jongens van WODAN zijn ook goed voor veertien stoelen.

Handig

  • Heeft de Koningin een huissleutel? van Cor de Horde. Aansprekende vragen, verrassend veel informatie over hofdames, huisdieren en paleizen, op een leuke manier gebracht.
  • Ja, ik wil van Bas van Lier, over koninklijke huwelijken. De opzet is leuk, maar ik vind dat het boek niet helemaal uit de verf komt. Er is wel erg veel staatskundige informatie op erg weinig pagina’s. Het eerste deel was het duidelijkst en geeft een goed overzicht van het ontstaan van de monarchie.
  • De site van de Derde Kamer, daar kun je gratis een compleet lespakket aanvragen. Het is gericht op schoolklassen, dus ik had zelf een aantal van tien kinderen ingevuld, om uit te delen. Overigens kun je alles wat in het koffertje zit, ook downloaden van de site, en wel hier.
  • Collega H. heeft hier nog een mooi aantal Prinsjesdaglinks bij elkaar gezet, met onder meer filmpjes en een bouwplaat van de Gouden Koets.

Terug

Dialoog (3)

11 juni 2010

Omdat ik laatst wederom met iemand in discussie raakte over mijn economische waarde (ha die W), nog maar even verder met de veelgestelde vragen. Eerst de ‘waardevraag’, daarna nog wat vragen die ik per e-mail kreeg.

‘Mensen als jij hebben geen enkele economische waarde. Stel dat jouw kinderen (of alleen al je dochters) later hetzelfde gaan doen als jij? Dan worden er generaties lang geen mensen op de arbeidsmarkt afgeleverd. Jullie kosten de maatschappij alleen maar geld.’

(Eigenlijk werd het breder gesteld, namelijk dat mijn waarde in het algemeen betwist kon worden, later hebben we de discussie beperkt tot economische waarde. )

Laten we wel wezen. Ik bespaar de maatschappij per kind 6100 euro per jaar, de kosten die de overheid betaalt voor een basisschoolleerling. Als we besluiten ook de middelbare school thuis te doen, wordt dat 7600 euro per jaar. Uitgaande van acht jaar basisschool en zes jaar voortgezet onderwijs, maal drie kinderen is… ktsjing, zo’n 300.000 euro. Cash in uw handje.

Maar eerlijk gezegd is het niet mijn overtuiging mensen te meten naar hun economische waarde. Als ik eten maak voor mijn zieke buren, kun je zeggen: vooruit dan maar, je hebt enige economische waarde, want je bespaart de samenleving een tafeltje-dekjemaaltijd. Maar dat is niet waar het om gaat.

Wat is de economische waarde van kunst? Het Rijksmuseum kost bakken met geld.

Trouwens, wat is eigenlijk de waarde geweest van de financiële sector de afgelopen jaren? Met de honderden miljarden die het de laatste tijd heeft gekost, kun je je afvragen of de branche per saldo zijn geld heeft opgebracht.

Een ander voorbeeld. Stel nou eens dat ik ervoor kies om zelfvoorzienend te gaan leven. Boerderijtje, eigen waterput slaan, windmolen voor stroom, groentetuin, boomgaard. En stel dat ik niets van mijn opbrengst verkoop, maar alleen voor eigen gebruik verbouw. Dan verricht ik geen werkzaamheden voor de maatschappij; bovendien neem ik duur land in beslag waar makkelijk een torenflat had kunnen staan.

Als je alleen kijkt naar economische waarde, dan begeef je je op glad ijs. Laten we beginnen met de bejaardentehuizen. Natuurlijk, de mensen hebben tijdens hun werkzame leven bijgedragen aan de economie, maar dat pluspunt kunnen we na pakweg tien pensioenjaren wel wegstrepen, woon- en zorgkosten in acht nemend. Ik zeg: de fik erin.

En voort met de chronisch zieken, psychiatrische patiënten, verstandelijk gehandicapten. Wo haben wir das schon gehört?

Mijn gesprekspartner vond dat ik het in het belachelijke trok en daarmee de kritiek ontweek, maar ik zou werkelijk niet weten hoe je op een integere manier iemands waarde kunt bepalen aan de hand van een economische meetlat.

‘Je onttrekt je aan de arbeidsmarkt. Een mens hoort een nuttige bijdrage te leveren aan de maatschappij.’

Wat is nuttig? Stel dat ik was blijven werken. Ik heb Nederlands gestudeerd, Middelnederlandse letterkunde om precies te zijn. Als ik geen kinderen had gekregen en aan de faculteit was gebleven, dan had ik mijn leven naar alle waarschijnlijkheid gewijd aan de mediëvistiek. Prachtig, ik word er nog steeds warm van. En hoeveel denk je dat ik de overheid gekost zou hebben in dienst van de universiteit? Hoe nuttig was mijn maatschappelijke bijdrage geweest als ik mijn jaren had besteed aan het zoveelste commentaar op een Middeleeuws handschrift?

Een kennis van me is onlangs gepromoveerd op het onderwerp: ‘Het onderwijs in Nederlands-Indië tussen 1920 en 1930’. Met decennialang onderzoek is dat de dienst die zij de samenleving heeft bewezen.

Ik geloof dat ik wel zou kunnen verdedigen dat mijn huidige maatschappelijke bijdrage in nuttig opzicht concurrerend is.

‘Hoe denk je over je eigen ontwikkeling? Als je niet deelneemt aan het arbeidsproces, stomp je af.’

Ik vind dat zelfontplooiing nogal overschat wordt bij een baan. Het is heel fijn als je je geld kunt verdienen met iets waar je je geluk uit haalt, maar hoeveel mensen doen nu écht het werk wat ze leuk vinden? In hoeverre ontplooi je je als je in een kippenslachterij staat om de huur te kunnen betalen? Om dichter bij huis te blijven, ik heb een aantal banen gehad als intercedente, vertaler en secretaresse. Als ik voor mezelf spreek, dan voorzien mijn huidige bezigheden in oneindig veel meer persoonlijke ontwikkeling dan de werkzaamheden die ik in een commercieel bedrijf verrichtte.

Momenteel leer ik meer keuzes te maken, geduld te oefenen, verantwoordelijkheid te nemen, mee te leven, na te denken, stressbestendigheid te demonstreren, goed rentmeesterschap te bedrijven, routines te ontwikkelen en strategieën te herzien dan in welke baan ik zou kunnen bedenken. Of in ijzingwekkende coachingstaal: ik moet vaker buiten mijn comfort zone treden dan me soms lief is.

Maar ik beschouw het als een voorrecht dat ik mag doen wat ik graag wil en wat ik belangrijk vind. Dat heet vrijheid.

‘Heb je nooit de behoefte om iets voor jezelf te doen?’

Uiteraard. Maar eigenlijk ben ik vrij snel weer ‘opgeladen’. Als ik met een vriendin naar de hammam ben geweest, een dag in mijn eentje in de bibliotheek heb kunnen zitten, naar het theater ben geweest of naar een strandtent met een paar vriendinnen, dan kan ik er daarna wel weer een weekje tegen.

We hokken natuurlijk ook geen 24 uur per dag als gezin samen. Philip en Jet hebben vriendjes en clubs waar ze naar toe gaan, ik ga een paar keer per week hardlopen. En ja, ik jaag de kinderen ook weleens naar buiten omdat ik even niet aanspreekbaar wil zijn. Maar ik prijs me gelukkig dat ik zo veel tijd met hen kan doorbrengen; ik vind het leuke mensen om om me heen te hebben.