Hoehoe

24 mei 2011

Ik leef nog, hoor. Het zal u misschien verbazen, maar ik kan niet zeggen dat de vaart er lekker in zat qua bloggen, de afgelopen weken. In het -op de kop af- vierjarig bestaan van mijn digitale vingerafdruk is een dergelijke pauze niet eerder voorgekomen. En het was ook geen vooropgezet plan. Maar soms gebeuren die dingen.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het léven niet doorgegaan is. Er waren de gewone, dagelijkse dingen. De routineklussen, het schrijven en rekenen.

Er is wat afgelezen.

En afgebakken. Want Philip en Jet hebben zich de laatste maanden op de keuken gestort. Jet wil vooral leren koken: risotto (ook al lust ze dat niet), salades (daar is ze dan weer dol op), chili’s, aardappeltjes, exotische groentegerechten als Indische sajoerboontjes, noem maar op.

Philip is meer van de pattiserie: koekjes, cakes, pannenkoeken, wentelteefjes. We hebben de afgelopen weken Topchef, de jonge professionals gevolgd, dus het jargon zit er lekker in. Om extra cachet te geven roepen John en ik af en toe: ‘Mooie compositie! Goed getampeerd!’ en natuurlijk aansporingen als ‘Ik mis een zuurtje! Of nee… toch een zoetje!’ waarop de kinderen dan braaf antwoorden met ‘Goed chef, bon chef.’

Niet alleen de kinderen hebben gebakken, ook ikzelf heb de fameuze limoentaart, scones en worteltjestaart een paar keer van stal mogen halen. Want er waren er twee jarig, hoera, hoera.

Jet werd negen. Naast een avondjurk en andere damescadeaus wilde ze graag naar de nagelstudio. Ik kan u zeggen: dat is een belevenis.

Zelf had ik nooit een nagelstudio van binnen gezien, maar Jet voelde zich er meteen thuis. Het was dan ook een mevrouw die negenjarige meisjes begreep. ‘Je wilt zeker French manicure?’ vroeg zij retorisch. Jet wist niet wat dat was, maar toen de mevrouw het parafraseerde als lichtroze-met-een-wit-randje, knikte Jet enthousiast. Zo worden leemtes in de opvoeding vanzelf gevuld.

Het resultaat was verbluffend. Nou is Jet al prachtig, maar met een frens mennekjoer en een bloemetje op je nagel ben je echt áf.

Hoewel het háár verjaarscadeau was, vond Jet het toch goed dat Cato ook mocht. En de styliste nam haar werk serieus: ook bij een vierjarige worden de nagelriemen losgeduwd en de nagels gevijld. Ik was blij dat er aan het eind van de behandeling meer dan alleen een pols overgebleven was. Als u goed kijkt, ziet u nog net Cato’s hand onder de polijstvijl verdwijnen.

Terwijl ik mijn eigen handen angstvallig in mijn zakken hield (zo’n moestuin is niet bevorderlijk voor damesnagels), werd Cato voorzien van piepkleine roze nageltjes met een nog piepkleiner wit randje.

En dan werd er nog iemand twaalf.

Hij had er lang over nagedacht, maar wist het nu zeker: hij ging sparen voor een Wii. Familieleden waren allang blij dat ze niet over twaalfjarigejongenscadeaus hoefden na te denken, dus er werd kwistig met enveloppen gestrooid en aan het einde van de dag had Philip zijn Wii bij elkaar. Aanvankelijk dacht hij aan een nieuwe, totdat hij op Marktplaats keek. Daar werden binnen een straal van vijf kilometer 37 Wii’s aangeboden, met accessoires en spellen, voor een vijfde van de nieuwprijs. Binnen twee dagen stond er een complete uitrusting met spellen, controllers en een balance board in huis. Thans beraadt hij zich op een nieuw spaardoel voor al het overgebleven verjaardagsgeld.

En dan waren er nog de uitjes. Sommige zal ik later apart posten, maar ik wil alvast melden dat we, naast de nagelstudio, nog een hiaat in de opvoeding hebben kunnen wegnemen. De kinderen zijn voor het eerst van hun leven naar een kermis geweest.

Het was voor mijzelf ook al pakweg vijfentwintig jaar geleden, een jubileum dat niet vaak gevierd wordt. Dat leek me nu eens tijd worden.

Philip bleek beresterk bij de Kop van jut (het blijft verleidelijk om de beginletters om te wisselen).

Natuurlijk gingen we met z’n vijven in het reuzenrad.

En geen kermis is compleet zonder lunapark. Met dansende bruggen, wiebeltrap en lopende band. Philip vond dit bijna de leukste attractie.

Maar het gaafst vonden ze de luchtbellen op het water.

En al die tijd is er natuurlijk ook de moestuin die aandacht nodig heeft.

De tuinbonen, doperwten, kapucijners, bietjes, sla, wortels, snijbiet (fantastisch, wat een heerlijke groente), de tomaten, aardbeien, komkommer, courgette, radijs, snijbonen en paksoi. Denkt u soms dat dat vanzelf groeit? Neen mijnheer, daar zit heel wat werk in. Als Petâh Timofeeff bij zijn weersvoorspellingen de boeren toespreekt die te lijden hebben onder de droogte, dan knik ik gelaten mee. I’ve been there. Maar de eerste oogst is binnen! En als het even meezit, is er nog een zomer van overvloed in het verschiet.

Ach, dat zou ik bijna nog vergeten!  Houd je duim en wijsvinger eens acht centimeter van elkaar. Of wacht, dat is makkelijker als je iets vertrouwds als ijkpunt neemt: acht centimeter is ongeveer de grootte van twee champagnekurken op elkaar.

Gelukt?

Houd dan nu je gespreide duim en wijsvinger voor je buik, zo’n zeven centimeter onder je navel.

Ben je er?

Ongeveer op die plaats is er iets aan het groeien in mijn buik. Helemaal vormeloos is het niet meer, maar het duurt nog even voordat het echt af is, zo tot half november. Toch kun je al zien dat het geen zeepaardje is, en ook geen kalfje of olifantje. Ik heb het al zien zwaaien.

Herinner je je nog dat ik bedlegerig was? Toen de moeheid langer dan drie weken aanhield, vermoedde ik dat het misschien ernstig was. Acute leukemie of zo. Maar toen ik ook misselijk werd, begon me iets te dagen.

Achteraf gezien waren er meer indicaties, hoor. Zoals die keer dat ik coûte que coûte om tien voor negen ’s avonds naar de supermarkt wilde om tomaten en karnemelkse gortepap te halen, omdat ik anders nooit zou kunnen slapen. Of die zaterdag toen ik drie uur lang op handen en knieën het tapijt schoonmaakte met een afwasborstel en aangelengde schoonmaakazijn, omdat ik me realiseerde dat dat al veel te lang niet gebeurd was. Dat zijn zo van die dingen, die heb ik anders niet gauw.

Kortom: we krijgen weer een baby!

En de winnaar is…

30 maart 2011

Het is nog nèt woensdag, dus het mag nog.

Vanmiddag heeft mijn charmante assistente Cato een naam uit de hoed getoverd. Speciaal voor de gelegenheid had zij heur haar zelf gekamd, met gebruikmaking van een kwart fles crèmespoeling, zodat het mooi plat op haar hoofd zat. Voorts had zij zich getooid met een parelcollier en een exquise kledingcombinatie van roze-lila, om het oog van de kijker te strelen.

Charmante assistente Cato werd bijgestaan door notaris Jet, die alle namen eigenhandig op de briefjes had geschreven.

En dan nu de trekking. Ik heb nog steeds een camera uit het jaar kruik, dus het is stomme film. Stelt u zich voor dat ik een en ander begeleid op het harmonium terwijl Philip het geheel opluistert met knerpende voetstappen in het grind en een piepende deur.

De nieuwe eigenaar van Op zoek naar de zomer is…

Van harte gefeliciteerd, winnaar, we zullen je het boek zo snel mogelijk doen toekomen. Alle andere kandidaten, bedankt voor jullie deelname en reacties!

Gelukkig nieuwjaar

1 januari 2011

Dat je maar heelhuids de feestdagen bent doorgekomen en net zo hoopvol het nieuwe jaar mag beginnen als het zonnetje nu door de kou heen prikt.

Ik wens je een 2011 van mooie, nieuwe beginnetjes, van gezondheid en zoveel goede daden als er pitjes in een granaatappel zitten.

En als je met de feestdagen niet die ijpet, ijpot of ijfoon hebt gekregen, moet je maar zo denken: techniek is ook niet alles.

Hier het originele BBC-filmpje.

Menselijke warmte

21 december 2010

Voor iedereen die toch alleen maar zit te wachten tot de sneeuw smelt, hier wat afleiding. Mijn goede vriend Isaiah presenteerde afgelopen weekend de Funniest Commercials 2010 op de zender TBS. Hier staat een samenvatting van de tien filmpjes die de Amerikanen het afgelopen jaar het allerleukst vonden.

En dit was de winnaar, volgens Philip helemaal terecht.

Zelf vond ik deze ook erg goed, eindelijk iemand die de abominabele werkomstandigheden van sommige arbeidsgroeperingen aan de kaak durft te stellen.

Ten slotte nog een persoonlijke boodschap van Isaiah zelf. Een beetje menselijke warmte in deze koude dagen. U heeft hem hier ten blogge al eens voorbij zien komen op zijn paard, maar ik wil nogmaals benadrukken dat hij buitengewoon goed binnen dit blogkader past. Hij doet de naam ervan eer aan. 

Familiefilms

14 november 2010

We hebben Sint Maarten overleefd en de eerste schoenen zijn gezet geweest geworden. Nu is het zaak die enorme berg snaai zo snel mogelijk weg te werken, hangend voor de televisie.

De dagen zijn nog steeds aan het indikken, dus hier eens een lijstje met films in plaats van boeken. Films die ten minste één volwassene en één kind leuk vinden, maar het liefst films die we allemaal samen willen kijken. Mijn kinderen zijn geen helden: geen gegriezel en liefst geen zichtbaar bloed. Dan is dit het resultaat.

Favorieten aller tijden

Back to the Future – trilogie
Een à twee keer per jaar kijken we alle drie delen. Het begon uit jeugdsentiment, maar ze zijn zo goed dat we ze telkens opnieuw willen zien. Spannend en grappig voor alle leeftijden.

Star Wars
Nee, het leek mij ook niks. Totdat ik mee ging kijken. Het verhaal zit écht mooi in elkaar en blijft boeien. Al zal ik nooit zo’n kenner worden als Philip, ik zie ze graag. Je kunt het beste beginnen met deel IV, V en VI – de trilogie die als eerste gemaakt werd, van 1977 tot 1983. Daarmee krijg je een goed beeld van het verhaal en zijn de special effects nog wat meer van bordkarton, zodat de spanning wordt opgebouwd. Daarna de delen I, II en III (uit 1993-2005). Deel III is bij ons een twijfelgevalletje voor Jet, want daar zitten een paar stukjes in die te eng voor haar zijn. Hier en hier meer over Star Wars.

Groundhog Day
Geweldige, bijzondere film met Bill Murray. Je moet er vooraf niet te veel over lezen, dan is het verrassingseffect weg.

Johnny English
Parodie van Rowan Atkinson op James Bond – ontzettend leuk. We hebben laatst voor het eerst ook een paar echte James Bonds gekeken, die met Roger Moore (persoonlijke favoriet). Vooral Moonraker was een schot in de roos. Niet te eng, geen bloed en toch die spannende Jaws. Leuk dat de kinderen de grappen uit Johnny English nu beter snappen. Johnny English 2 is trouwens ook in de maak. Ik las op Twitter dat de opnamen al bezig zijn, komt waarschijnlijk zomer 2011 in de bioscoop.

Fly away home
Prachtige film over een meisje dat een nest ganzeneieren redt. Als het winter wordt, wijst ze de ganzenkuikens zelf de weg naar het zuiden.

A Christmas Carol
Deze mag volgende maand gelukkig weer. Ik heb ze niet allemaal gezien, maar de versie uit 1984 met George C. Scott vind ik de beste die ik ken. En daarna natuurlijk The Muppet Christmas Carol met Michael Cane. Daar had ik hier al eerder over geschreven.

Met muziek

Deze vallen in het genre ‘leuk voor slechts een van de volwassenen’, want John is niet erg te porren voor films waar men zo nu en dan in een lied uitbarst. Ik wel.

Mamma Mia!
De cast is geweldig, de locatie is heerlijk en de liedjes zijn allemaal bekend, wat wil een mens nog meer? Cato wil in de auto alleen nog ABBA horen. Persoonlijk vind ik dat een verbetering ten opzichte van Sacco van der Made die zes verschillende stemmetjes doet in de sprookjes van Grimm.

Grease
Deze was bedoeld voor Jet, maar bleek ook bij Cato een schot in de roos. Philip liep aanvankelijk de kamer uit toen John Travolta en Olivia Newton John hun eerste filmkus kusten (‘O nee, ik ga geen seksfilm kijken’), maar draaide halverwege bij omdat hij toch wilde meekijken. Hij heeft nog bij twee kussen beschaamd het hoofd afgewend, maar de rest van de film kon zijn kuisheidsnorm dragen.

The Sound of Music
Genoegzaam bekend; ik zet hem erbij voor wie hem vergeten was.

Mary Poppins
Ook met Julie Andrews, ook genoegzaam bekend.

Chitty Chitty Bang Bang
Net als de twee hierboven ook jaren zestig, ook veel liedjes, ook een hele zit (bijna 2,5 uur), maar een stuk minder bekend. Roald Dahl schreef mee aan het script en dat kun je soms duidelijk zien: een akelige boef die net iets akeliger is dan je zou verwachten. De parodiëring van het Drittes Reich is een beetje potsierlijk, met het accent van Benny Hill en opnames in Kasteel Neuschwanstein (het boek waarop de film gebaseerd is, van Ian Fleming, speelt in Frankrijk – in de film is daar ‘Vulgaria’ van gemaakt), maar dat valt kinderen niet op en het verhaal is spannend en onderhoudend.

Fiddler on the Roof
Prachtig, maar voor Jet werd hij halverwege te naar. Het verhaal speelt zich af in een joodse gemeenschap aan het begin van de 20e eeuw in Rusland, met de eerste pogroms van die jaren. Jet zat juist weg te dromen bij de meisjesdingen in de film, toen het huwelijksfeest van de oudste dochter van hoofdpersoon Tevye werd verwoest door antisemitisch geweld. Daarna is het niet meer goedgekomen tussen Jet en de film. Het eerste deel heeft ze nog wel honderd keer gedraaid; vanwege het mooie verhaal en de liedjes ‘If I were a rich man’ en ‘Matchmaker’.

Yentl
Om goed te maken wat bij Fiddler on the Roof fout ging. Het is gelukt, Jet zit er net zo van te genieten als ik. En Philip trouwens ook. Gebaseerd op een kort verhaal van Isaac Bashevis Singer en och, zo mooi.

Tenslotte drie eervolle vermeldingen die hierboven niet passen.

Ronja de Roversdochter
Want het is geen film, maar een serie. Toch noem ik hem, omdat hij zo prachtig is. Een van de weinige films die volledig recht doet aan het boek. Je kunt hem in graaibakken bij dvd-en speelgoedwinkels voor een paar euro op de kop tikken.

Spirit: Stallion of the Cimarron
Eigenlijk wilde ik er geen tekenfilm bij zetten, want dat is meestal meer kinder- dan familiefilm. Natuurlijk zijn er films van Disney, Pixar en Dreamworks die voor iedereen leuk zijn, maar daar hoef je niet naar op zoek te gaan: je kunt ze nauwelijks ontwijken. Spirit zie je bijna nergens, terwijl hij prachtig is. Prachtig voor iedereen die van paarden houdt, prachtig over de pioniersgeschiedenis van de Verenigde Staten en bijzonder omdat het paard in de film niet praat, maar je alleen zijn gedachten hoort.

The Muppets’ Wizard of Oz en Muppet Treasure Island
Hiervoor geldt een beetje wat ook voor Spirit geldt, de Muppets lijken soms bijna vergeten en dat vind ik jammer. Hun remakes van klassieke films zijn onwijs leuk.

Op mijn lijstje voor het komende jaar:

  • The Story of the Weeping Camel. Van dezelfde regisseur als Fly Away Home.
  • Nim’s Island. Omdat die over een thuisonderwezen meisje gaat.
  • Jane Austen. Ik weet nog niet welke, moet even kijken wat het leukst is voor Jet. Ik had er eerder niet aan gedacht, maar Fleur wees me erop – vond ik zo’n goed idee.
  • ET. Want die hebben de kinderen nog niet gezien.
  • Anne of Green Gables. Want die heb ik zelf nog niet gezien, wel veel over gehoord. Lijkt me heerlijk om samen met Jet te kijken.

Polletje

7 september 2010

Voor iedereen die de pagina ‘Van de kinderboekenplank’ weleens gebruikt of graag met me wil meedenken: ik heb een peiling gemaakt over het voortbestaan van deze pagina. Multiple choice, dus u bent in een klikje klaar.

Met alle lijsten die ik mezelf inmiddels in de schoot geworpen heb, neemt mijn tijd (en animo) evenredig af.

Op de Kinderboekenplank probeer ik bij te houden welke boeken we maandelijks lezen. Het is bedoeld als aanvulling op de Mooieboekenlijst, want niet alles wat we lezen, is mooi genoeg voor die lijst. De Kinderboekenplank kan handig zijn om te zien wat niet aanslaat, maar het kan ook gewoon een overbodige bladzijde zijn.

De kleurtjes-en-geurtjes layout die ik tot juni 2010 maakte, is met alle html-codes veel werk, máár kost niet zoveel ruimte op de pagina. De rechttoe rechtaan-lijst die ik later gebruikt heb, is beduidend minder werk, máár neemt veel ruimte in en wordt misschien zo’n onuitputtelijke waslijst.

Als je een mening over dit onderwerp hebt, zou je die dan willen geven? De poll staat hier. Alvast bedankt!

Ze hadden met z’n drieën een kermis gemaakt. Daar waren:

  • een ballengooitent
  • een reuzenrad: twee stoelen naast elkaar; je werd geacht de ogen te sluiten, dan zou je de mooiste dingen zien
  • een draaimolen: Jettes oude hobbelpaard aan een touw
  • een schiettent: waarbij gebruik werd gemaakt van een stormtrooperblaster met levensecht lasergungeluid
  • het spookhuis: in het kleine, donkere halletje kreeg je een zaklantaarn in handen gedrukt. Achter de ene deur (badkamer) lag het anatomisch correcte skelet van het menselijk lichaam met een briefje: ‘De rest van deze persoon is opgegeten door een monster’. Achter de andere deur (wc) stond hij.

Zelden op een kermis zoveel waar gekregen voor mijn geld.