Droomcrème

8 maart 2012

WordPress is een formidabele gastheer, maar één dingetje zat me dwars. Als tegenprestatie voor zijn gastvrijheid zette hij mijn blog in de etalage. De reclame borrelde omhoog in mijn kantlijn, steeds vaker en steeds pregnanter. Nou snap ik best dat de schoorsteen daar ook moet roken. Maar de manier waarop irriteerde me. Dus heb ik sinds een jaar of wat de advertenties afgekocht. Een luttel bedrag ten gunste van uw leesgenot. Nee, geen bloemen. ’t Is een aardigheidje.

Als er iets aangeprezen wordt, wil ik het graag zelf doen. Onafhankelijk en zonder dat ik er iets aan verdien. Behalve eeuwige roem natuurlijk. En de hulde van al die mensen voor het hek van mijn oprijlaan. Een lintje. En John Travolta die Grease Lighting doet op het dak van mijn auto. Brad Pitt die in Good Morning America stamelt dat ik zijn lichtend voorbeeld ben. (Want zij geven ook thuisonderwijs, hè, John en Brad.) 

Welnu, ik heb iets aan te prijzen. Soms loop je ergens tegenaan waar je zo blij mee bent, dat je je niet kunt voorstellen dat een ander er niet blij mee zou zijn. Zoals de Dream Cream van Lush.

Een toevalstreffer. Eigenlijk wilde ik de viooltjescrème van James Wong maken, van die coole BBC-reeks Grow Your Own Drugs. Iedereen die nog denkt dat het een serie is voor grijze vlechten in handgeknoopte jumpers: kijke even op youtube. Wong is geen archetypisch kruidenvrouwtje, maar was botanicus in Kew Gardens voordat hij miljonair werd met de verkoop van zijn boeken en dvd’s. Hij is dus heel blits. Dat je niet denkt dat ik een geitenharen sok ben.

Blits of niet, bij nader inzien vond ik het toch iets te veel werk om zelf crème te maken. En toen las ik over Dream Cream. Die scheen bijna net zo lekker te zijn. Het is een gewone bodylotion, maar hij werkt wonderen op de gevoelige huid. In kopersrecensies juichten psoriasispatiënten met vijf sterren en uitroeptekens, droge benen veranderden in pilaren van souplesse.

Het is inderdaad een heerlijke crème. De eczeemhuidjes van Philip en Cato, in de winter altijd goed voor een half tubetje hydrocortison, zijn weer zo zacht als de billetjes van Victoria. Ze hebben gewoon geen hormoonzalf nodig gehad.   

De enige negatieve recensies kwamen van mensen die de geur te muf vonden, maar zelf vind ik het lekker ruiken. Beetje kruidig met een vleugje lavendel. Hij is niet goedkoop voor een alledaagse bodylotion: negentien euro voor een pot van 240 gram. Jammer dat ze hem niet ook in kleinere potjes verkopen. Maar hij smeert als een zonnetje en je hebt er weinig van nodig.

Panorama

11 november 2011

Is het een onontdekte planeet?

Is het een steenoven?

Is het de rijzende zon?

Alledrie een beetje. Het is mijn uitzicht als ik naar beneden kijk. Ik heb nog wel voeten, hoor. Dat weet ik, want als ik voorover hel, kan ik er een stukje van zien.  

Het is vreemd, zo’n veranderend lichaam. Net nu ik er een beetje aan begin te wennen, ga ik er bijna weer afstand van doen. Het is ook opmerkelijk hoe openhartig mensen worden over je uiterlijk, als je in verwachting bent. Van wildvreemden tot dierbaren, in alle jovialiteit vertellen ze wat ze van je vinden. Dat varieert van het milde: ‘Zo, dat is een bescheiden buikje’ door de mevrouw van het bloedprikken tot: ‘Krijg je een drieling?’ in de rij bij de Hema.

Als kers op de taart sprak mijn tachtigjarige buurvrouw me laatst aan: ‘Gelukkig zie je er nou wat beter uit. Vorige week maakte ik me wel zorgen, hoor. Je haar zat raar en je gezicht was zo wit. Gewoon eng om te zien.’ Het was bedoeld als compliment, maar er hebben mensen voor minder hun heup gebroken.

Wat velen zich niet realiseren, is dat de zwangere vrouw van binnen minstens zo’n metamorfose ondergaat als van buiten. Alsof je tegen een tikkende tijdbom praat, als het ware. Op het moment dat ie afgaat, weet je niet precies welke kant de granaatsplinters op zullen schieten. Dat kan een aanval van schoonmaakrazernij zijn. Een enorme huilbui met flink veel snot. Een woedeuitbarsting. De verloskundige vertelde me dat zij een zwangere op het spreekuur had gehad die expres met haar auto tegen een paaltje was gereden, gewoon omdat ze boos was. Ik knikte begripvol.

En na de bevalling is het weer over. Bij mij tenminste. Dan verandert de furie in een lammetje, in een bel van zachtheid die verdraagzaam neuzen afveegt en eindeloos liedjes zingt en buikjes masseert om groot verdriet in kleine lijfjes te stillen. Tot die tijd wil ik graag nog even lief aangesproken worden.

Uit naastenliefde

10 november 2011

Gisteren in de Volkskrant:

Telkens als het onderwerp in het nieuws is en iedereen op radio en televisie het werkwoord ‘euthanaseren’ in de meest prachtige vervoegingen gebruikt, moet ik denken aan Van Kooten en De Bie. ‘En dan nog meneer Van der Kamp. Daar heb ik dus ook de euthanasie mee bedreven.’

Meer Star wArts

2 augustus 2011

Het is altijd mooi als twee mensen elkaar gevonden hebben. Zo kregen wij eens een uitnodiging waarin het aanstaande bruidspaar memoreerde: ‘Ajax bracht ons bij elkaar / En nu vormen wij een paar.’ Dan moet u het meer op de tribune zoeken dan op het veld.

Er zijn ook mensen die elkaar in Star Wars vinden. Ik hoop dat Philip tegen die tijd over zijn grootste fascinatie heen is (ik heb er alle vertrouwen in, we lijken het hoogtepunt inmiddels gehad te hebben), maar het is wel knap gemaakt, deze marsepeinen bruidstaart.

Hier meer Star Warstaarten

Van mijn mediadealer Joke kreeg ik deze nog toegespeeld: ‘Hoe Stormtroopers hun vrije dag doorbrengen’.

Nou, net als velen van ons.

Beetje kletsen.

Beetje duiven voeren.

Beetje jennen.

Beetje grenzen verkennen.

Beetje hatemail versturen.

En hier staat nog veel meer.

Overigens gaat ook het leven van een trooper niet altijd over rozen.

(Mocht je je kinderen alleen naar die site met taarten en stormtroopers laten kijken: onderaan staan veel ‘popular links’ met thumbnails naar gezellige dames in diverse vormen van ondergoed.) (Geen step-ins.)

 

Mark Hamill

31 juli 2011

Beter bekend als Luke Skywalker. Dat was ‘em dus.

Maar met die baard had het net zo goed Kiefer Sutherland, Robert Redford, Hugh Laurie, Ewan McGregor (als Obi Wan Kenobi), Leonardo DiCaprioSaddam Hoessein en misschien ook Prins Willem Alexander met five o’clock shadow kunnen zijn. 

Ik vind dat zijn ogen tijdloos zijn gebleven. Op deze foto

zie je dat niet zo. Daar lijkt hij meer op Gerard Joling zoals je je die over tien jaar en twintig kilo kunt voorstellen.

Maar hier zie je het goed, vind ik.

Mark Hamill speelde Luke Skywalker in de delen IV, V en VI van Star Wars. Omdat Skywalker in de overige delen niet voorkomt, was Hamills faam eind jaren ’90, toen de tweede Star Warshausse begon, een beetje voorbij. De rest van zijn carrière heeft hij voornamelijk doorgebracht met het inspreken van stemmetjes voor animatieseries, van Avatar tot Batman en zo’n beetje de rest van het Nickelodeon-alfabet. 

Hamills zoon Nathan, geboren in 1979 toen Episode V gemaakt werd, heeft nog wel een klein rolletje als Naboo paleiswacht gehad in Star Wars: The Phantom Menace, die in 1999 uitkwam.

Zelf had ik tot voor vijf jaar geleden nauwelijks van Star Wars gehoord. Ik kende alleen plaatjes van Yoda (dwerg met puntoren), Chewbacca (hondbeer), Darth Vader en Dr. Spock – maar die laatste bleek van Star Trek te zijn.

Toen Philip de films ontdekte, besloot ik mee te kijken om te begrijpen waarom hij er zo weg van was. En tegen mijn verwachting in vond ik het echt een goed verhaal. Een ware kenner zal ik niet worden, maar we hebben ons best gedaan hebben om de passie te voeden. May the Force be with you.

—-

Wie is het?

30 juli 2011

Er zijn mensen die in 35 jaar niets veranderen. Neem Bryan Ferry.


Ik vermoed ook dat hij hier in hetzelfde pak met overhemd staat te zingen als destijds in 1976:

Maar de meeste mensen worden na verloop van tijd toch gewoon zichtbaar ouder. We gaan weer gezellig ouderwets raadselen. Vorige keer hadden we Sinéad.

Wie is de mystery man van dit weekend?

Nu heeft Google een leuke nieuwe tool waarmee je afbeeldingen kunt opzoeken. Omdat ik er geen wedstrijd internetzoeken van wilde maken, heb ik de foto een piepklein beetje bewerkt. Over het algemeen verschijnt mystery man dus niet in het openbaar met een geornamenteerde lijst en een rode bloem naast het oor. 

Wat ik wel kan zeggen is: kijk naar de ogen. En het kernwoord is: film.

Mensen, er is een winnaar. Goed kijken, want de naam is zo voorbij en het is nog steeds gemaakt met mijn trouwe camera zonder geluid.

Gefeliciteerd winnaar! Mail me even je adres, dan komt de geïncubeerde moestuin naar je toe.

P. S. Jet en Cato zijn ook in te huren als juich – of klaagvrouw bij trouwerijen en begrafenissen.