Net woorden

28 december 2009

Tussen alle kerstige dingen door zijn Jet en ik naar het ballet geweest. Het was een afspraak die al maanden stond, een dingetje tussen Jet en mij. 

Jet had zich grondig voorbereid met haar dansboek , de muziek van Tsjaikovski en het balletverhaal, dat net een beetje anders is dan het traditionele sprookje. We hadden ook de gebaren uit ons hoofd geleerd. Bij een ballet wordt niet gesproken: de muziek vertelt het verhaal samen met de dans. Maar daarnaast is er nog een ‘ballettaal’, de mime die de dansers gebruiken om te vertellen dat iemand slaapt, verdrietig is of sterft. Als je die eenmaal weet, kun je het verhaal nog beter volgen.

De kaarten had ik in augustus gereserveerd, toen ik nog niet kon weten dat we over besneeuwde straten in onze mooiste kleren naar het theater zouden lopen. De entourage kon niet beter.

We gingen al vroeg, want ik had Jet opgegeven voor een ‘doe meeles’ die voorafging aan de balletuitvoering. In een aparte studio van het danstheater kregen de kinderen les van een balletjuf op muziek van De Schone Slaapster. Jet wist vantevoren niet waar ze meer naar uitzag, de balletvoorstelling of de les. Het bleek allebei even prachtig.

Ze oefenden passen uit het ballet. Eerst alleen, daarna samen met een partner. Ze mochten mini-uitvoerinkjes houden voor elkaar en voor de ouders langs de kant.

Omdat ik weet hoe blij u wordt van mijn filmkunsten, hier nog een puik stukje camerawerk. De muziek neuriet u er zelf bij.

En vooruit, nog eentje de andere kant op.

Toen begon de voorstelling. Die was precies zoals we gehoopt hadden: geen moderne vertolking, maar hardcore klassiek. Met suikerspinjurken, spitzen, strasstiara’s,  heren in uiterst nauwsluitende maillots, hoeden met struisveren en tutu’s van honderd meter tule.  Het decor was pastel met glitter, sprookjeskastelen, dromerige bergen en bootjes die op een rails over het podium getrokken werden.

Het duurde drie uur (met twee pauzes), maar Jet heeft iedere seconde ademloos in zich opgenomen. ‘Wat mooi’, fluisterde ze, ‘Het zijn net woorden.’  Terwijl we naar buiten liepen, terug in de sneeuw en de stadslichtjes, leek het net of de sprookjeswereld nog even aanhield. 

Tweede positie

11 augustus 2009

Jet wilde graag een tutu, om haar balletoefeningen wat meer elan te geven. Haar eenjufsballetschool is met ingang van september opgeheven en de animo is nu ook weer niet zo groot dat Jet naar een nieuwe balletschool wil, maar de idylle van zo’n echte ballerina blijft toch lonken. 

Een tutu maken is een fluitje van een cent. Schijnt. Handige moeders maken zoiets in een handomdraai. Onhandige moeders kijken of er ook instructies op internet te vinden zijn. Liefst visueel, met stap-voor-stapfoto’s. En dan blijkt er gewoon een filmpje in je schoot te vallen met de titel How to make a no sew tutu. Zonder naaimachine dus. Wat zeg ik, zonder naald of draad.

De toezegging dat een en ander slechts drie kwartier in beslag neemt, is voor onhandige moeders wat krapjes genomen. Ga uit van het dubbele. Maar dan nog. Dan ben je nog monter genoeg om er óók een voor de sidekick te maken. 

Eerste positie

5 augustus 2009

Sinds ik Jet heb beloofd dat wij samen naar een balletvoorstelling gaan, als tegenhanger voor Philips bezoek aan Coldplay, zijn haar balletaspiraties als vanouds opgelaaid. Dus toen ik zaterdag bij De Slegte hier tegenaan liep,

Jane Hackett, Ballerina, een gids voor jonge dansers

kon ik de aankoop niet weerstaan. Het was een schot in de roos. Nou is Jet van nature meer een Findus (de poes van Sven Nordqvist) dan een klassieke danseres. Meer springend, links en rechts dingen omgooiend, dan sierlijk oefenend aan de barre. Maar met zo’n boek op schoot was ze binnen mum van tijd een ingetogen ballerina. En och mensen, er zat ook nog een dvd bij.

To was er als de kippen bij toen Jet zich in haar balletpakje hees. Want als er iemand een ingetogen ballerina is, dan is het Cato wel.

Eerst moet je altijd even inrennen,

terwijl je af en toe kijkt wat er zo’n beetje gedaan moet worden.

Opwarmen, positie bepalen, een combinatie van handen- en voetenwerk.

En pas als dat hele balletlijf  klaargestoomd is voor het echte werk, het ingetogen werk, dan pas laat je zien wat je kan.

En als mensen vragen: ‘Wat wil je later worden?’, dan zeg je zonder aarzelen: ‘Jette.’ Want veel meer kun je niet worden in het leven.