Panorama

11 november 2011

Is het een onontdekte planeet?

Is het een steenoven?

Is het de rijzende zon?

Alledrie een beetje. Het is mijn uitzicht als ik naar beneden kijk. Ik heb nog wel voeten, hoor. Dat weet ik, want als ik voorover hel, kan ik er een stukje van zien.  

Het is vreemd, zo’n veranderend lichaam. Net nu ik er een beetje aan begin te wennen, ga ik er bijna weer afstand van doen. Het is ook opmerkelijk hoe openhartig mensen worden over je uiterlijk, als je in verwachting bent. Van wildvreemden tot dierbaren, in alle jovialiteit vertellen ze wat ze van je vinden. Dat varieert van het milde: ‘Zo, dat is een bescheiden buikje’ door de mevrouw van het bloedprikken tot: ‘Krijg je een drieling?’ in de rij bij de Hema.

Als kers op de taart sprak mijn tachtigjarige buurvrouw me laatst aan: ‘Gelukkig zie je er nou wat beter uit. Vorige week maakte ik me wel zorgen, hoor. Je haar zat raar en je gezicht was zo wit. Gewoon eng om te zien.’ Het was bedoeld als compliment, maar er hebben mensen voor minder hun heup gebroken.

Wat velen zich niet realiseren, is dat de zwangere vrouw van binnen minstens zo’n metamorfose ondergaat als van buiten. Alsof je tegen een tikkende tijdbom praat, als het ware. Op het moment dat ie afgaat, weet je niet precies welke kant de granaatsplinters op zullen schieten. Dat kan een aanval van schoonmaakrazernij zijn. Een enorme huilbui met flink veel snot. Een woedeuitbarsting. De verloskundige vertelde me dat zij een zwangere op het spreekuur had gehad die expres met haar auto tegen een paaltje was gereden, gewoon omdat ze boos was. Ik knikte begripvol.

En na de bevalling is het weer over. Bij mij tenminste. Dan verandert de furie in een lammetje, in een bel van zachtheid die verdraagzaam neuzen afveegt en eindeloos liedjes zingt en buikjes masseert om groot verdriet in kleine lijfjes te stillen. Tot die tijd wil ik graag nog even lief aangesproken worden.

%d bloggers liken dit: